Απωθημένα και καταπιεσμένες επιθυμίες

Απωθημένα και καταπιεσμένες επιθυμίες

Απωθημένα και καταπιεσμένες επιθυμίες
Απωθημένα σαν ορισμός είναι οι καταπιεσμένες επιθυμίες, βιώματα, συναισθήματα, τάσεις οι οποίες έχουν μετατοπιστεί στο υποσυνείδητο εξακολουθούν όμως να μας επηρεάζουν.

Σκεφτείτε λοιπόν τι μεγάλη δύναμη αποκτά η φυγή, το κουκούλωμα, το κρύψιμο κάτω από το χαλί. Γιατί αυτό είναι τα απωθημένα. Προσπαθούμε να σβήσουμε μια σπίθα η οποία σιγοκαίει ασταμάτητα και την πιο ακατάλληλη στιγμή συνήθως θεριεύει.

Τι γίνεται λοιπόν σε αυτή τη περίπτωση; Μήπως γινόμαστε συνένοχοι στο «έγκλημα»;

Εν αρχή ην ο λόγος όχι η λογική, εδώ η λογική έχει πάει περίπατο.

Εννοώ για ποιό λόγο; Να πολεμάμε μέσα μας να κρατήσουμε λόγια, συναισθήματα και πράξεις που θέλουν να βγουν στην επιφάνεια, αλλά όχι εμείς εκεί. Και εκεί ξεκινά ο νους και πετάει λέγοντας και αν αυτό και αν εκείνο και αν το άλλο και αν αν αν.
Έτσι ξεκινά ένας φαύλος κύκλος που αν εμείς δεν κλείσουμε δε θα κλείσει ποτε.

Η αλήθεια είναι ότι εμείς οι ίδιοι ορίζουμε αν θα είμαστε το απωθημένο κάποιου η ακόμα αν αυτός ο κάποιος θα είναι το δικό μας.

Σαν κορίτσια σίγουρα μας εξιτάρει να είμαστε το απωθημένο ενός άντρα. Ένα τρόπαιο που εκείνος δεν μπορεί, δεν αντέχει ας πούμε να έχει. Σαν γυναίκες έχω να πω ότι κουράζομαι κιόλας καλή μου να ζω στα ντεμι και στα χλιαρά.
Η ζωή είναι τώρα, είναι το εδώ και το τώρα. Επιλέγουμε λοιπόν τον τρόπο που θέλουμε να την ζήσουμε. Πολλές φορές μιλώντας για απωθημένα και από προσωπικές εμπειρίες, ένα πράγμα μου έρχεται έντονα στο μυαλό.
Σας έχει τύχει ποτέ να παρακολουθείτε ένα θεατρικό έργο; Να λέτε μέσα σας «Μα αυτό είναι για μένα», «ΕΓΏ ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΕΊΜΑΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΩΡΑ». Αυτό είναι λοιπόν.

Το να ζούμε με έναν έρωτα απωθημένο, είναι σαν να κοιτάμε απλά το έργο της ζωής μας. Δεν έχουμε ρόλο, δεν έχουμε ατάκες και το πιο σημαντικό έχουμε πληρώσει και εισιτήριο.

Γιατί εννοείται ότι έχει και τίμημα. Και το τίμημα είναι οι στιγμές που χάσαμε να αναρωτιόμαστε το γιατί. Ένα γιατί που απλά δεν υπάρχει. Πάμε να δούμε τα πράγματα τώρα λίγο ρεαλιστικά.

Σενάριο πρώτο ας υποθέσουμε ότι όντως θέλουμε τόσο πολύ έναν άνθρωπο να είναι στη ζωή μας σαν σύντροφος. Και δεν είναι για τον Χ ψ λόγο. Πολύ πολύ ωραία! Πιθανά αν ήταν στη ζωή μας ίσως τα πράγματα να μη ήταν τόσο εξειδικευμένα όπως τα έχουμε τώρα στο μυαλό μας.

Εδώ λοιπόν δεν χρειαζόμαστε τη λέξη απωθώ, αλλά τη λέξη προσπερνώ. Σε ευχαριστώ πολύ καλέ μου νου για την σκέψη του να παραμείνω κολλημένη στο “αν και όταν και όποτε”. Επιλέγω να προσπερνώ.

Δεύτερο σενάριο, γιατί να δώσουμε το δικαίωμα σε κάποιον να μας αποκαλεί «απωθημένο μου»; Αυτό τι κρύβει από πίσω; Όταν εγώ θα είμαι έτοιμος θα σου βγάλω τη ταμπέλα αυτή και θα σε ονομάσω, σχέση, γκόμενα η ότι άλλο.
Όχι αγαπημένε! Είμαι γυναίκα, εδώ και τώρα και θέλω να είμαι μαζί σου. Όχι όποτε θελήσεις εσύ ή οι συνθήκες. Αλλά όποτε θελήσουμε οι δύο. Και εγώ θέλω τώρα….
Και αν πάλι δεν γίνει τότε εντάξει! Προχωρώ μπροστά!

Σενάριο τρίτο. Άλλαξε στο “ΑΝ” τα γράμματα και βάλτα αλλιώς…. Το αν να γίνει “ΝΑ” !!!

Όχι πώς θα ήταν αν σε φιλούσα, αλλά θέλω να σε φιλήσω. Όχι πώς να ένιωθα αν έκανα έρωτα μαζί σου, αλλά θέλω να κάνουμε έρωτα. Τόλμα γιατί γεμίσαμε απωθημένα και δεν θέλω να είμαι ο καταχωνιασμένος έρωτας στη ντουλάπα κανενός.

Απωθημένα και καταπιεσμένες επιθυμίες

Έλενα Γκαραμέτση

Καθηγήτρια φυσικής αγωγής και αθλητισμού ΔΠΘ

Wellness coacher.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

12 − two =